اینجا که رسیدی نکن احساس غریبی

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع ازکم طاقتی است

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم  

چون شکست آینه، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا بیننم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٦/٩ساعت ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ توسط مریم نظرات () |


بعد از این بگذار قلب بی‌قراری بشکند
گل نمی‌روید، چه غم گر شاخساری بشکند

باید این آیینه را برق نگاهی می‌شکست
پیش از آن ساعت که از بار غباری بشکند

گر بخواهم گل بروید بعد از این از سینه‌ام
صبر باید کرد تا سنگ مزاری بشکند

شانه‌هایم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه
تخته‌سنگی زیر پای آبشاری بشکند

کاروان غنچه‌های سرخ، روزی می‌رسد
قیمت لبهای سرخت روزگاری بشکند


نوشته شده در ۱۳٩٠/٦/٢ساعت ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ توسط مریم نظرات () |

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

                                              آه بیتاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

                                              در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

                                              بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه  مرا بیم فرو ریختن است

                                                مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق

                                                 وسکوت تو جواب همه مسئله هاست
شعر از فاضل نظری

نوشته شده در ۱۳٩٠/٦/۱ساعت ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ توسط مریم نظرات () |

Design By : nightSelect.com